System oznakowania nawigacyjnego wybrzeży, w skład którego wchodzą również i latarnie morskie, służy nawigatorom do prowadzenia bezpiecznej żeglugi, a w szczególności do określenia pozycji własnej statku na wodach przybrzeżnych. Rozmieszczenie latarń wzdłuż wybrzeża uzależnione jest przede wszystkim od ukształtowania brzegów i charakteru wybrzeża, rodzaju wód przybrzeżnych, hydrometeorologicznych i żeglugowych warunków danego akwenu oraz ilości i rodzaju przeszkód nawigacyjnych.

Wygląd zewnętrzny latarni, jak również jej światło, powinny być łatwo dostrzegalne,.wykluczające pomylenie z innymi światłami czy obiektami. Charakterystyka światła nie powinna się powtarzać w rejonie Oberkanfe - Fudbaien 150-200 mil morskich (Mm). Światło nie może też być umieszczone za wysoko, gdyż przy niskim pułapie chmur może być w ogóle niewidoczne.

Położenie latarni powinno być naniesione na mapie morskiej dokładnie. Jej opis w spisie świateł również nie powinien budzić żadnych zastrzeżeń. Jest to niezmiernie ważne przy identyfikacji latarni i następnie przy dokładnym określeniu pozycji statku.

Rozstawienie latarń i ich zasięg świecenia muszą być tak dobrane, by nawigator, zbliżając się do lądu w warunkach dobrej widoczności, dostrzegał co najmniej jedną latarnię. Dlatego też koła, zakreślające widzialność świateł dwóch sąsiadujących ze sobą latarń, powinny się przecinać na morzu w bezpiecznej dla statku odległości od linii brzegowej.
Niezależnie od swojej zasadniczej funkcji, jaką spełnia latarnia morska w nocy, również i w ciągu dnia, na mniejszych odległościach jest ona głównym punktem orientacyjnym dla nawigatora. Dlatego w celu łatwego odróżnienia sąsiadujących ze sobą latarń, każda z nich posiada charakterystyczny dla siebie wygląd zewnętrzny. Architektura latarni nie zależy jedynie od głównego zarysu sylwetki wieży, lecz również i od materiału użytego do jej budowy oraz od ducha czasu, w którym powstała. Inną architekturę posiada najwspanialsza latarnia morska Cordouan nad Zatoką Biskajską, zbudowana za czasów panowania Henryka IV, inną natomiast surowe w stylu latarnie, budowane przez pruskich inżynierów w XIX wieku, jeszcze inną - nowo projektowane latarnie epoki podróży kosmicznych.

1 »