Wysoka wydma (66 m n.p.m), na której zbudowana została latarnia, położona jest na zachód od jeziora Łebsko, w odległości 1050 m od linii brzegowej, na terenie Słowińskiego Parku Narodowego. Budowę realizowano na podstawie planów opracowanych w 1872 roku przez budowniczego E. Ku-mmera. Z uwagi na trudny dojazd do miejsca budowy od strony lądu, wszystkie materiały budowlane dowoziły do brzegu barki. W celu sprawniejszego wyładunku materiałów z jednostek pływających na brzeg, wybudowano specjalny pomost.

W dniu 15 stycznia 1875 roku latarnia Czołpino oddana została do użytku. W laternie zainstalowano aparat Fresnela I klasy. Pięć koncentrycznych knotów spalało 830 g oleju mineralnego w ciągu godziny. W ciągu roku latarnia zużywała 3600 kg oleju. Dopiero w okresie międzywojennym zainstalowano w laternie oświetlenie elektryczne. Wysokość światła nad poziomem średniej wody wynosi 74,1 m. Pierwotnie było to światło białe, stałe, o sektorze świecenia 225° i o zasięgu około 22 Mm.

Wieża latarni jest okrągła, z czerwonej licowanej cegły. Średnica wieży w podstawie wynosi 7 m, natomiast poniżej galerii - 6,2 m. Całkowita wysokość obiektu, mierzona od powierzchni terenu do daszku laterny, wynosi 25,2 m. Latarnię pierwotnie obsługiwało trzech latarników. Zabudowania mieszkalne i gospodarcze wieży położone są u stóp wydmy od strony lądu, około 1200 m na południowy zachód, i od strony morza są niewidoczne.

Budowla wraz z zabudowaniami latarników przetrwała do naszych czasów bez zmian. Nie zniszczona w czasie działań wojennych, rozpoczęła swoją służbę w dniu 7 grudnia 1945 roku.