Zbudowaną z głazów wieżę orientacyjną okoliczny lud nazwał niegdyś mianem „Kiekturm". Rdzeń „kiek", albo według starej pisowni „kyk", pochodzi od słowa „gucke" - spoglądaj. Ze słowem „kiek" łączy się wiele nazw miejscowości pomorskich położonych na wzniesieniach, z których roztacza się daleki widok.

Dawniej w górnych partiach wieży rozmieszczonych było na obwodzie kilka okienek, a nad nimi dach w kształcie piramidy, na rzucie wielokątnym. Później na szczycie wieży znajdowała się drewniana konstrukcja stawy.
W roku 1957 opracowany został przez Biuro Projektów Budownictwa Morskiego w Gdańsku projekt adaptacji wieży na latarnię morską. Konieczność budowy nowej latarni wynikła stąd, że statki żeglujące po Zatoce Pomorskiej na wschód od Świnoujścia pozostawały w zasięgu świecenia tylko jednej, świnoujskiej latarni morskiej. Na tym akwenie nie widać już ani położonej na wschód latarni Niechorze, o zasięgu świecenia 15 Mm, ani też położonej na zachód latarni Greifswalder Oie, o zasięgu 19 Mm.

Adaptowana wieża jest okrągła, o wewnętrznej średnicy 3,3 m w podstawie, zbudowana z kamieni polnych. Grubość murów wynosi u dołu 1,1 m, u góry natomiast 0,7 m. Projekt przewidywał podwyższenie wieży o 2,6 m w ten sposób, że wysokość murów, licząc od poziomu terenu do górnej krawędzi podłogi laterny, wynosić miała 12,8 m. Okrągła laterna o pionowych szczeblinkach zakończona jest stożkowym dachem. Urządzenia optyczne sprowadzone zostały ze Szwecji. W przyziemniu wieży umieszczono cztery butle z acetylenem dla światła awaryjnego. Latarnia czynna jest od 15 stycznia 1962 roku. Jest to obiekt w pełni zautomatyzowany, a więc bez stałej obsługi na miejscu. W spisach świateł latarnia figuruje jako nie dozorowana.