Uroczystego poświęcenia morza w Kołobrzegu dokonał w czasach Bolesława Chrobrego pierwszy polski biskup Reinbern. Wlewając do morza święconą wodę i wrzucając cztery kamienie pomazane chryzmem, książę Kościoła wykazał pełne zrozumienie ważności zagadnień morskich w gospodarce Pomorza.

O potężnym rozwoju żeglarstwa w dawnym Kołobrzegu świadczy fakt, że w chwili przybycia do tego miasta w 1124 roku misji św. Ottona, większość mieszkańców znajdowała się na wyprawach morskich.

Przez dwa i pół stulecia, do roku 1610, Kołobrzeg był portem hanzeatyckim, odgrywając znaczną rolę w tym potężnym związku miast bałtyckich. Począwszy od XIV wieku, w czasie pobytów w Holandii, kołobrzeżanie poznawali różne typy obiektów portowych i wodnych. Według tych właśnie wzorów budowali swój port.

Pierwsze światło latarni morskiej zabłysło w Kołobrzegu118 w 1666 roku. Zapalono je na nowo wybudowanej wieży budynku, w którym mieścił się zarząd portu. Wzorem dla budowniczych latarni kołobrzeskiej była paląca się już od dziesiątków lat latarnia w Travemiinde. Ogień zapalano jednak tylko wówczas, gdy jakiś statek chciał wejść do portu. W 50 lat później, gdy w okresie jesiennym spodziewano się statków, szczególnie z Kłajpedy i z Rygi, zadowalano się wystawianiem latarń na falochronie.

Dokładne dane o latarni w Kołobrzegu znajdujemy w spisie latarń oraz w locji z 1878 roku. Począwszy od roku 1866 palono w Kołobrzegu światło białe, zasilane olejem, w popularnej już wówczas lampie Fresnela, wyciąganej na maszt ze specjalnej wybudówki na północnej ścianie stacji pilotów. Stacja ta stała w tym czasie u nasady falochronu wschodniego. Światło znajdowało się 7,8 m nad poziomem morza i zużywało 77,6 kg oleju rzepakowego rocznie. Obsługiwał je tylko jeden latarnik.

1 »