Mierzeja Wiślana zamieszkiwana była od zarania dziejów przez Prusów. Jeszcze w XIII wieku miał się znajdować w pobliżu Krynicy Morskiej obronny gród bliżej nie znanego księcia, zniszczony w 1264 roku przez Krzyżaków. Sama natomiast Krynica Morska jeszcze na początku XIX wieku była małą wioską, stając się jednak wkrótce ulubionym kąpieliskiem mieszkańców Elbląga i Gdańska.

Latarnia morska w Krynicy Morskiej miała za zadanie wypełniać lukę istniejącą pomiędzy zasięgiem świecenia latarni helskiej i latarni w Piławie. W najwęższym miejscu nie oświetlony pas wynosił 7 Mm, natomiast przy samej linii brzegowej 21 Mm, Uroczyste położenie kamienia węgielnego pod budowę latarni miało się odbyć na wiosnę 1894 roku w obecności cesarza Wilhelma II oraz ministra robót publicznych. Roboty murarskie i ciesielskie zlecone zostały przedsiębiorcy budowlanemu Edwardowi Stachowi z Elbląga, który już w pierwszych dniach czerwca 1894 roku przystąpił do zleconych mu prac. Położenie kamienia węgielnego odbyło się jednak bez specjalnych uroczystości, gdyż zapowiadani cesarz i minister nie przybyli.

Do budowy latarni użyte zostały najlepsze materiały. Cegłę licówkę dostarczyła ciesząca się doskonałą opinią cegielnia w Matami. Granitowe ciosy na cokół i gzyms sprowadzone zostały aż z Drezna, a laternę wykonano w Gdańsku. Urządzenia optyczne i zegarowe dostarczyła firma Picht & Co. z Rathenow koło Berlina. Prace przebiegały planowo i bez żadnych zakłóceń. Już 1 maja 1895 roku latarnia oddana została do użytku.

Wieża latarni usytuowana była na 29 m wysokiej, zalesionej wydmie, położonej o około 300 m na wschód od wsi. Wysoki cokół wieży był czworokątny, sama zaś budowla okrągła, z czerwonej licowanej cegły. Granitowy gzyms wieńczący był natomiast ośmiokątny, podobnie jak i laterna, która pomalowana została na kolor szary. Od wschodu przylegał do latarni nieduży, podpiwniczony budynek służbowy, a od północy bunkier na oleje. W laternie zainstalowano aparat Fresnela III klasy.

1 »