Nowoczesna latarnia morska w Świnoujściu paliła się już od roku 1857, również silne światło świeciło od 1838 roku w Jarosławcu. Natomiast latarnia w Kołobrzegu posiadała bardzo mały zasięg, a ruch statków wzdłuż zachodniopomorskiego wybrzeża stale wzrastał. Wobec takiego stanu rzeczy na podstawie zarządzenia ministerstwa z dnia 5 grudnia 1860 roku zebrała się specjalna komisja w celu ustalenia wytycznych w związku z potrzebą budowy nowej latarni morskiej, która wypełniałaby lukę w oznakowaniu nawigacyjnym tego odcinka wybrzeża Bałtyku. Postanowienia komisji były następujące: nową latarnię usytuować w okolicy Trzęsacza lub Niechorza, co zapewni całkowite przecięcie się kół świetlnych obu latarń, zapewniając równocześnie bezpieczeństwo żeglugi na Ławicy Odrzańskiej; wieża latarni powinna być smukła, w rzucie okrągła lub ośmiokątna, w ostatnim przypadku narożniki powinny być ciemne, światło powinno być I klasy, przerywane - 10 sekund światło, 10 sekund przerwa – w odróżnieniu od stałego światła w Świnoujściu. Wysokość światła powinna wynosić 200 stóp nad poziom morza.

Na podstawie powyższych postanowień opracowany został projekt wstępny budowy. Zarządzeniem ministerstwa z dnia 15 maja 1863 roku przystąpiono do opracowywania projektu techniczno-robo-czego. Ostatecznie latarnia usytuowana została na zachód od wsi Niechorze, na wysokim klifowym brzegu. Wieżę zbudowano z licowanej jasno-żółtej cegły. Do wysokości 13 m nad terenem wieża jest czworokątna, natomiast powyżej - ośmiokątna. Na narożnikach wypuszczone zostały lizeny, wykonane na przemian z cegły czerwonej oraz czarno-glazurowanej. Płaszczyzny pomiędzy lizenami wyłożone zostały jasnożółtą licówką. Wieża zakończona była silnym, wystającym gzymsem. Całkowita wysokość obiektu wynosiła 45 m. Z obu stron przylegały do wieży przybudówki o wysokości 12,2 m, z ciemnoczerwonej cegły.

1 »