Latarnia Oksywie zaświecona została po raz pierwszy 1 października 1887 roku. Jej zadaniem było stworzenie lepszej orientacji dla statków szukających za półwyspem helskim schronienia przed północnymi i zachodnimi sztormami. Latarnia zbudowana została na wysokim, stromym klifie, w odległości 60 m od linii brzegowej. Jej współrzędne geograficzne: 54°33'09" szerokości północnej i 18°33'46" długości wschodniej.

Wieża latarni była ośmiokątna i przylegała do piętrowego budynku mieszkalnego latarników. Wysokość wieży wynosiła 10 m, a płaszczyzna ogniskowa znajdowała się 46,5 m nad poziomem średniej wody. Wyposażenie wieży stanowił aparat Fresnela IV klasy, w którym paliło się światło podsycane olejami mineralnymi. Charakterystyka: światło białe, błyskowe, powtarzające się co 3 sekundy; widzialność 8 Mm.

W ciągu września 1933 roku zlikwidowano i zdemontowano latarnię oksywską, jako zbędną przy światłach wejściowych do portu gdyńskiego. Obiekt przejęty został przez administrację wojskową i przeznaczony na budynek mieszkalny. W czasie działań wojennych w 1939 roku budynek został zniszczony.