Góra Rowokół (115 m n.p.m.) położona jest 7,3 km na południowy zachód od latarni Czołpino oraz 6 km od wybrzeża (54° 39' 26" szerokości północnej oraz 17° 12' 54" długości wschodniej). U podnóża góry znajduje się duża wieś Smołdzino.

Owiana legendami góra Rowokół była w zamierzchłych czasach pogańskim miejscem kultowym. Stała tam kącina, poświęcona prawdopodobnie Swarożycowi, obok której palono nocą ognisko dające sygnały żeglarzom na morzu oraz na przyległych jeziorach Łebsko i Gardno, niegdyś stanowiących zatoki morskie.

W XII stuleciu zbudowano tutaj kaplicę poświęconą św. Mikołajowi, patronowi rybaków, marynarzy i korsarzy. Szli tutaj ludzie morza z pielgrzymami, czynili śluby i składali ofiary. W okresie reformacji rozkradziono srebrne wota, a mury kaplicy zburzono.

W czerwcu 1681 roku Ernest Bogusław, książę de Croy i Arschot przekazał komisji swój testament, w którym, przeznaczył 200 talarów na budowę latarni morskiej na Rowo-kole. Wola zmarłego nie została jednakże wykonana. Dlaczego - nie wiadomo. Akta tej sprawy, znajdujące się niegdyś w szczecińskim archiwum, zaginęły w czasie ostatniej wojny. Portret księcia Ernesta, z okresu gdy był on dwunastoletnim chłopcem, znajduje się w medalionie bocznego skrzydła ołtarza głównego w smołdzińskim kościele. Nagrobek księcia oglądać można do dziś w dominikańskim kościele Sw. Jacka w Słupsku.

Mroki , przeszłości kryją początki tej starej słowiańskiej osady i przystani rybackiej. Wszyscy historycy twierdzą jednak, że osada istniała na długo przed znanymi pierwszymi zapiskami dokumentalnymi z 1310 roku. Pewne jest również, że ludność zamieszkująca tutaj w okresie od XI do XIII wieku była ludnością
słowiańską, a głównym źródłem jej utrzymania było rybołówstwo.

Od roku 1337 i 1831, to jest przez prawie pięćset lat, Ustka była portem Słupska. W 1831 roku Słupsk odstępuje port ustecki państwu pruskiemu. Od tego czasu następuje planowa rozbudowa portu i jego urządzeń.

Historię usteckiej latarni morskiej datujemy od roku 1871. Była to wtedy zwykła latarnia z aparaturą Fresnela, wciągana na maszt stacji pilotów. Jej światło podsycane naftą było stałe, czerwone, o zasięgu 6 Mm i znajdowało się 11,6 m nad poziomem morza, oświetlając sektor 172,5°. W roku 1829 zbudowano u nasady falochronu wschodniego nową stację pilotów z czerwonej licowanej cegły, z ośmiokątną wieżą na zachodnim narożniku. Charakterystyka światła, jego wysokość i zasięg pozostały bez zmian. Zainstalowano jedynie soczewkę IV klasy, którą w siedem lat później zmieniono na soczewkę klasy VI. W roku 1904 zmieniono charakterystykę światła na białe, przerywane.

Budowla przetrwała bez większych zmian do naszych czasów. Po II wojnie światowej światło zapalono już 15 listopada 1945 roku. Tuż po wyzwoleniu latarnia nazywała się Postomino i dopiero od 1 stycznia 1947 roku nazwa jej brzmi Ustka.