O początkach założenia światła na rozewskim przylądku mówią nam legendy. Najstarszym dokumentem ukazującym nam rozewską latarnię jest mapa opracowana przez szwedzkich kartografów w 1696 roku. Na mapie przedstawiającej Zatokę Pucką nie widać żadnego innego światła poza umieszczonym na wysokim brzegu światłem rozewskim. Symbol oznaczający na mapie światło na Rozewiu nie podaje o nim żadnych bliższych danych. Rozewską latarnię widzimy również na jednej z późniejszych map, a mianowicie na wycinku z mapy Polski Rizzi Zannoni z roku 1772.

Za czasów panowania Fryderyka II (1740-1786) nastąpił pierwszy rozbiór Polski i Rozewie przeszło pod panowanie Prus. W okresie tym na całym pruskim wybrzeżu nie paliło się żadne światło nawigacyjne. Również i później, gdy Napoleon Bonaparte zorganizował blokadę kontynentalną Anglii, brak było ognia na Rozewiu, który mógłby wskazywać drogę sternikom. Taki stan rzeczy trwał aż do czasu pamiętnego dla helan październikowego sztormu w 1807 roku, kiedy to między Chłapowem a Rozewiem weszło na mieliznę bądź doszczętnie rozbiło się czternaście francuskich statków. Niektóre z nich weszły na strąd - z nich to chłapowianie uratowali kilkunastu rozbitków - inne natomiast zatonęły wraz z całą załogą. Prawdopodobnie los tej tragicznej armady spowodował, że w następnym roku na rozewskiej blizie znów zapłonął ogień.

Jak podaje nam jeden z pierwszych spisów świateł, obecna latarnia wzniesiona została w 1821 roku. Okrągła, zwężająca się lekko ku górze wieża zbudowana została z kamieni polnych i częściowo z cegły. Na zewnątrz wieżę otynkowano i pomalowano na biało. Nad częścią murowaną, pozbawioną gzymsu, wznosiła się część stalowa, również okrągła i zwężająca się ku górze, zakończona szesnastokątną laterna z kopulastym dachem. Część stalowa pomalowana była na kolor czerwono-brązowy; laterna natomiast na kolor ciemnozielony. Wokół laterny prowadziła wąska galeryjka na stalowych wspornikach. Całkowita wysokość wieży wynosiła 21,3 m.

1 »