W miejscu, w którym dzisiaj stoi latarnia, ustawiona była niegdyś drewniana stawa. Miała ona kształt smukłej ośmiobocznej piramidy ściętej, o wysokości 22,5 m, pomalowanej w biało-czerwone pasy.

Wieżę latarni Stilo zbudowano w latach 1904-190695. W przekroju poziomym wieża jest szesnastokątna, a jej największa szerokość w podstawie wynosi 7,3 m i zmniejsza się stopniowo ku górze, gdzie zakończona jest dwoma biało pomalowanymi galeriami. Korpus wieży pomalowano w pasy począwszy od góry, w kolorze czerwonym, białym i czarnym. Wysokość całkowita tej dziesięciopiętrowej wieży wynosi 33,4 m. Zasadniczą konstrukcję budowli stanowią skręcane ze sobą za pomocą śrub staliwne tubingi, których liczba w obwodzie wynosi 16. Wysokość każdego tubingu wynosi 950 mm, grubość ścianek 20 mm. Styki dwóch elementów uszczelnione są ołowiem. Od wewnątrz obiekt wyłożony jest grubym korkiem pomalowanym na biało.

Latarnia stoi na najwyższej (45 m n.p.m.) w okolicy wydmie, 1000 m od linii brzegowej w pobliżu wsi Osetnik. Jej płaszczyzna ogniskowa znajduje się na wysokości 75 m, a światło widoczne jest z odległości 23 Mm. W czasie działań wojennych latarnia nie doznała większych uszkodzeń. Jedynie jakiś samolot, ostrzeliwując obiekt z broni pokładowej zniszczył dwie szyby laterny i uszkodził pryzmaty. Latarnia mogła być uruchomiona już w kwietniu 1946 roku.