Świna stanowi środkowe ujście Odry do Bałtyku. u jej ujścia istniał w. xii wieku gród słowiański, którego nazwy nie znamy. Gród ten stał widocznie nad samym brzegiem, został bowiem zniszczony przez fale morskie w okresie zimowych burz.

Na jego miejscu Słowianie wybudowali, prawdopodobnie v/ roku 1177, dwa nowe grody, których nazw również nie znamy, a których zadaniem było stworzenie skutecznej zapory przeciw duńskim najeźdźcom. Zostały one jednak zniszczone przez Duńczyków w roku 1184.

Słowiańskie państwo Wolinian utrzymywało wówczas żywe kontakty handlowe z licznymi krajami zamorskimi. Kupcy wolińscy posiadali własne statki, których portem macierzystym był Wolin. Droga do portu wolińskiego wiodła przesmykami Świny.

Na wschodnim przedmieściu Świnoujścia - Warszowie, w, odległości 150 m od szkoły, rośnie potężny dąb szypułkowaty, uznany za pomnik przyrody. Według oceny fachowców dąb ten liczy około 500 lat, a jego obwód wynosi 525 cm. Miejscowa ludność nazywa to stare drzewo „dębem latarników". Według przekazywanej z pokolenia na pokolenie legendy, w zamierzchłych czasach pod tym właśnie dębem odpoczywali w wolnych chwilach latarnicy, utrzymujący ogień na latarni morskiej w Chorzelinie, osadzie położonej na północ od Warszowa. Ówczesna latarnia była tylko olbrzymim ogniskiem palonym na wzniesieniu i z daleka widocznym przez żeglarzy.

Latarnicy opiekujący się ogniem zbierali bierwiona w pobliskiej dąbrowie. W tych bowiem czasach dzisiejsze Świnoujście zewsząd otoczone było rozległymi lasami dębowymi i cisowymi puszczami, ciągnącymi się na przestrzeni wielu mil. Jak głosi podanie, latarnicy w upalne dni szukali chłodu w cieniu rozłożystego dębu, który obecnie - ku ich pamięci - nosi takie miano.

1 »